Διαγόρας ο Μήλιος

Τα είδωλα κάνουν τα καλύτερα καυσόξυλα

Μην πανικοβάλλεστε

Posted by Διαγόρας ο Μήλιος στο 2010/05/25

Έλαβα λοιπόν ειδοποίηση ότι έγινε δεκτή η αίτηση που είχα καταθέσει προ εβδομάδων για τη μεταφορά της οικογενειακής μου μερίδας στον δήμο στον οποίο κατοικούμε τα τελευταία χρόνια. Είχα κάποια έγνοια για το αν θα γινόταν δεκτή η αίτηση, επειδή μεταξύ των πεδίων υπήρχε και πεδίο… «θρήσκευμα», στο οποίο δεν είχα κρατηθεί και τους είχα γράψει κάτι ειρωνικό. Θα μπορούσε κανείς να τους δικαιολογήσει με το σκεπτικό ότι οι αιτήσεις ήταν παλιές, άλλωστε στο πεδίο της ημερομηνίας υπήρχε έτοιμο ένα «19__», αλλά βέβαια αν το καλοσκεφτείς καμία απολύτως δικαιολογία δεν υπάρχει, γιατί αποκλείεται να είχαν τυπώσει τόσες αιτήσεις ώστε να τους κρατάνε δέκα χρόνια τώρα, και μάλλον αυτό που συμβαίνει είναι ότι τα χρόνια περνάνε αλλά κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να διορθώσει το «19__» και να αφαιρέσει το «Θρήσκευμα:», κι έτσι οι αιτήσεις τυπώνονται κάθε χρονιά με αυτά τα λάθη.  Αλλά ακόμα κι αν είχαν τυπωθεί στη δεκαετία του 1990 οι αιτήσεις, ούτε αυτό θα ήταν δικαιολογία: ας τις κατέστρεφαν, κι ας τύπωναν καινούργιες.  Α, να χαθείτε, μπουνταλάδες!

Τέλος πάντων, σήμερα είναι η Ημέρα της Πετσέτας (Towel Day), ελπίζω να μην ξεχάσει κανείς την πετσέτα του όπου και να πάει.

Ενημέρωσα και τη σελίδα «Επιλεγμένα Άρθρα» που την είχα παραμελήσει εδώ και κάμποσο καιρό.

Copyright © 2010 Διαγόρας ο Μήλιος | Όροι Χρήσης

Άρθρα μέσω RSS
rss Σχόλια μέσω RSS
rss Μόνο τα σχόλια αυτού του άρθρου μέσω RSS
Άρθρα μέσω email
Σχόλια μέσω email

18 Σχόλια to “Μην πανικοβάλλεστε”

  1. A! στο καλό σου βρε Διαγόρας ο Μήλιος ….

    Τρώω κιόλας ….

    Να με πνίξεις θέλεις;

    Mε συγχωρείς για το ύφος αλλά … ;)

  2. Ω, σου ζητώ ταπεινά συγγνώμη, «Ορθόδοξε», ειλικρινά δεν είχα καμία πρόθεση να σε κάνω να πνιγείς. Άλλη φορά θα είμαι πιο προσεκτικός με το τι γράφω, και πως το γράφω.

    Μήπως θα μπορούσες να μου πεις, από αυτά που έγραψα παραπάνω, ποιο ακριβώς ήταν εκείνο που παραλίγο να σε πνίξει;

    Για να το αποφεύγω στο μέλλον, βέβαια.

  3. Ω άπιστε, έπρεπε να γράψετε «Σουβλακιστής» ίνα συγχωρεσθώσι (Aιολική διάλεκτος) αι αμαρτίαι σας υπό του Mεγάλου Σουβλακέως.

    +Σουβλόγησον+

  4. κων/να said

    σε αστ. τμήμα την ώρα που παραλάμβανα τα στοιχεία για μια μήνυση που μου ειχε υποβληθει:

    αγχωμένη (πρωτη μου επαφή με μήνυση) και κατατρομοκρατημένη.
    την ωρα που μου επαιρναν τα στοιχεια με ρωτουν «θρήσκευμα?»

    -ορίστε??????
    – τι θρήσκευμα να βάλω?
    – Χ.Ο.

    ναι, το ξερω οτι πρόδοσα τα πιστεύω μου, αλλα πραγματικά εκείνη την ωρα και γνωρίζοντας καλα πως τόσο τα όργανα, τόσο και οι δικαστές ειναι πολυ πιστοι χριστιανοι, φοβήθηκα να δηλώσω άθεη.

    Ομολογώ τους φόβους μου και τις αδυναμίες μου…

  5. Giorugosu said

    Σε δικαστήριο ως μάρτυρας έχω «ορκιστεί» στο Ευαγγέλιο… Η αλήθεια είναι ότι πριν ρώτησα αν θα μπορούσα να το αποφύγω, αλλά για την συντόμευση της διαδικασίας και μόνο με συμβούλεψαν να μην κάνω ένσταση.
    Οπότε δεν γνωρίζω τί θα μπορούσε να γίνει, ίσως να ορκιζόμουν επάνω σε κανένα Νομικό βιβλίο ή κάτι τέτοιο…

    Και ναι, δεν κάηκε το χέρι μου, όπως υποστήριζαν οι φίλοι μου!!!

  6. Νικόλαος said

    Σε κατάθεσή μου στην Αστυνομία, μου είπαν ότι θα γράψουν ότι ορκίζομαι στο ευαγγέλιο (δεν μου έφεραν βιβλίο, απλά είπαμε ότι το έκανα για να είμαστε οκ), και όταν τους είπα ότι δεν είμαι στ’αλήθεια ΧΟ ή κάτι, μου είπαν ότι δεν προβλέπεται διαδικασία για τους μη-πιστούς σε ΚΑΤΙ… Πρότεινα να ορκιστώ στο λόγο της τιμής μου, αλλά μπροστά στο παντοδύναμο «πού να μπλέκουμε τώρα» είπα δεν πάει και το παλιάμπελο και υπέγραψα.

    Δεν υπήρξε λόγος φόβου ή κάτι – και δεν έγινε και θέμα σχετικά.

    Γενική ερώτηση: Πιστεύετε ότι υπάρχει όφελος να απαιτούμε το τυπικά ορθό;

  7. Νομίζω πως όταν λειτουργούμε μεμονωμένα, και όταν κινδυνεύουμε να βρούμε μεγάλο μπελά, ή όταν τέλος πάντων τελούμε υπό πίεση, (για να καθησυχάσω και την Κων/να,) δεν υπάρχει λόγος να απαιτούμε το τυπικά ορθό. Με το να πάω εγώ μόνος μου κόντρα στο βλακώδες, διεστραμμένο, σκοταδιστικό, ανήθικο γραφειοκρατικό σύστημα, και να υποστώ εγώ προσωπικά μόνος μου τις συνέπειες, δεν πρόκειται να διορθωθεί το σύστημα. Για την ακρίβεια, το σύστημα ούτε που θα καταλάβει τη διαφορά. Εγώ έγραψα το ειρωνικό σχόλιο στην αίτηση μεταδημότευσης γιατί δεν ήταν δα και τίποτα το ιδιαίτερα σημαντικό.

    Μέσω συλλογικών προσπαθειών το πράγμα βέβαια αλλάζει. Αν υπήρχε ένας φορέας που να αντιπροσωπεύει τους άθεους και είχε τους αναγκαίους πόρους για να εμπλακεί «ακτιβιστικά» σε δικαστικές περιπέτειες και να διεκδικήσει τα δικαιώματα των άθεων θα μπορούσε να στηθεί μια δικαστική διαδικασία όπου ο Α’ μηνύει τον Β’ για κάτι προσυμφωνημένο, το οποίο δεν ισχύει κι έτσι ο Β’ δεν έχει τίποτα να φοβηθεί, με αποκλειστικό σκοπό να προσβληθούν οι διαδικασίες που μεροληπτούν εναντίον των άθεων και γενικά των μη χριστιανορθόδοξων. Θα μπορούσαν ακόμα και να οργανωθούν δύο δίκες με πανομοιότυπες μηνυτήριες αναφορές όπου στη μια ο κατηγορούμενος δηλώνει Χ.Ο. ενώ στην άλλη δηλώνει άθεος, και να συγκριθούν τα αποτελέσματα. Πάω στοίχημα ότι αν γινόντουσαν μερικές τέτοιες δίκες θα προέκυπτε σίγουρα τουλάχιστον ένα ζευγάρι με διαμετρικά αντίθετες εκβάσεις, μόνο και μόνο λόγω της δαιμονοποίησης του άθεου.

  8. tatief said

    Στα δικαστήρια μια χαρά δηλώνεις ότι δεν ορκίζεσαι και αναφέρεσαι «στην τιμή και την υπόληψη μου».

    Δεν τρέχει τίποτα.

    Οσο για το ίδιο το γεγονός, όταν δύο αντίδικοι φέρνουν μάρτυρες που λένε αντίθετα πράγματα ορκιζόμενοι στο ευαγγέλιο, συμπεραίνω ότι τουλάχιστον ο ένας απο τους δύο Χ.Ο. γράφει το ευαγγέλιο και το θεό του εκεί που δεν πιάνει μελάνη.

  9. Tatief, το έχεις κάνει ποτέ αυτό; (το να δηλώσεις ότι δεν ορκίζεσαι και να αναφερθείς στην τιμή και στην υπόληψή σου;)

  10. κουκαρατσας said

    διαφωνω. δηλαδη πρεπει να περιμενουμε ποτε θα δημιουργηθει (ποιος θα τον φτιαξει αραγες ;..) καποιος φορεας για να μας αντιπροσωπευει και να προασπισει τα δικαιωματα μας ; και μεχρι τοτε ; ..ειναι το μεγαλο θεμα ατομικης ή συλλογικης προσπαθειας. με την αυτη λογικη κανενας δεν κατεβαινει σε πορειες διαμαρτυριας (κ.ο.κ.) αφου μαζευονται «λίγοι» + εγω θα αλλαξω το παλιο-συστημα ; διαφωνω τα μεγιστα ! αν δεν κανει προσπαθεια ο καθενας ξεχωριστα και να «βρεθουμε» καπου στον δρομο… δεν προκειται να αλλαξει τιποτα ! πχ. αν δεν αρχισουν να εμφανιζονται στα δικαστηρια ατομα που να αρνουνται να ορκιστουν στο ταδε fairy tale, πως θα αλλιως παρουν το μηνυμα οι «αρχοντες» ;…

    οξεια καρεκλο-καναπεδιασις !! (με το συμπαθιο !)

    hint : (σε δικαστηρια/δημοσιο κλπ) δε χρειαζεται να δηλωσεις αθεος. μπορεις να δηλωσεις μη-χριστιανος ! για αρχη (και αν εχουν ορεξη για μανουρα, «ευαισθητα προσωπικα δεδομενα» και το ληγεις εκει) ;-)

    φιλικα παντα/σαλουτ

  11. tatief said

    @Διαγόρας

    Τρεις φορές έχω πάει στα δικαστήρια, μία σαν ενάγων σε αστικό (εργατικό), μία σε ποινικό (σαν πολιτική αγωγή σε ανθρωποκτονία απο αμέλεια όταν κάποιος παρέσυρε και σκότωσε τον πεζό πατέρα μου με μηχανή) και μία πάλι σαν ενάγων σε ασφαλιστικά μέτρα.

    Στα αστικά δεν θυμάμαι καν να ρώτησε κανεις τους μάρτυρες έστω και τυπικά για να ορκιστούν αν και στα πρακτικά το ανέφεραν.

    Στο ποινικό θυμάμαι ότι ζητούσαν να ορκιστείς (τους μάρτυρες όμως, όχι εμένα), αλλά θυμάμαι ότι λίγο πριν την δική μας εκδίκαση, υπήρχε κάποιος ξυλοδαρμός και ένας μάρτυρας είπε ότι δεν θέλει να ορκιστεί, οπότε ο δικαστής, χαλαρά του είπε «εντάξει πες στην τιμή και την υποληψη μου»

    Η αλήθεια βέβαια είναι ότι πιο ενδιαφέρων ήταν ότι σε δύο απο τις τρείς περιπτώσεις οι εμπειρίες μου ήταν μοναδικές, ώστε ούτε τα παραδικαστικά με παραξένεψαν, ούτε που τώρα το μαγαζί-κράτος διαλύεται.

    Σαν quiz ρωτάω «Πόση φυλακή νομίζεις ότι έφαγε ο ναρκομανης, χωρίς δίπλωμα οδηγός της μηχανης?»

    Και για να μην είμαι άδικος σου δίνω και βοήθεια «οτι ήταν γυιός μιας πολυμελούς οικογένειας γνωστών μπράβων»

  12. @Tatief

    Παρήγορο είναι το γεγονός ότι εσύ είδες τα πράγματα να κυλάνε ομαλά. Όμως διαβάζοντας τα σχόλια παραπάνω θα δεις ότι υπάρχουν περιπτώσεις που τα πράγματα δεν κύλησαν και τόσο ομαλά για κάποιους συνανθρώπους μας. Έτσι κι αλλιώς όμως, έχουμε και λέμε:

    «Στα αστικά δεν θυμάμαι καν να ρώτησε κανεις τους μάρτυρες έστω και τυπικά για να ορκιστούν αν και στα πρακτικά το ανέφεραν.»

    Ω, τι όμορφα! Σύμφωνα λοιπόν με τα πρακτικά των αστικών υποθέσεων είμαστε ένα έθνος αμιγώς ελληνοχριστιανορθόδοξο, ασχέτως του τι θα λέγαμε εμείς οι ίδιοι αν έμπαινε κανείς στον κόπο να μας ρωτήσει.

    «ένας μάρτυρας είπε ότι δεν θέλει να ορκιστεί, οπότε ο δικαστής, χαλαρά του είπε “εντάξει πες στην τιμή και την υποληψη μου”»

    Το ότι ένας δικαστής ζητάει από τον μάρτυρα να ορκιστεί, εξαναγκάζοντας έτσι τον μάρτυρα να προβεί σε αποκάλυψη των προσωπικών του θρησκευτικών αντιλήψεων, αποτελεί ήδη καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του μάρτυρα, ασχέτως του αν ο δικαστής θα επιτρέψει τελικά στον μάρτυρα να αποφύγει τον όρκο. Δεδομένου μάλιστα ότι ο εν λόγω δικαστής κάθεται κάτω από ένα εικόνισμα του Ιησού του Ναζωραίου, σε μια χώρα που κοκορεύεται ένα 98% χριστιανορθοδοξία, και το σύνταγμα της οποίας ξεικνά με επίκληση σε κάποια χριστιανικά σύμβολα, η πράξη αυτή αποτελεί τεκμήριο μεροληπτικής δίκης.

  13. tatief said

    @Διαγόρα

    Πρέπει να δούμε και την σημασία της έννοιας του ορκου διαχρονικά

    «Η λέξη όρκος παράγεται από το αρχαίο ρήμα είργω=περιορίζω, εμποδίζω, από το οποίο παράγεται και η λέξη ειρκτή, σημαίνει ένα μέσο με το οποίο ο ορκιζόμενος δεσμεύεται να πει την αλήθεια, διαφορετικά θα υποστεί κυρώσεις. Επίσης η λέξη έρκος= φραγμός, εμπόδιο, με την οποία συνδέεται ετυμολογικά ο όρκος, σήμαινε αρχικά το πρόσωπο ή το πράγμα που επικαλούνταν ο ορκιζόμενος (συνώνυμη λέξη : τα όρκια).
    Είναι ένα είδος δυνητικής αυτοκατάρας, η οποία ενεργοποιείται εναντίον αυτού του ίδιου που ορκίζεται, στην περίπτωση που τον παραβαίνει. Η δέσμευση γίνεται στο όνομα κάποιου θεού.»

    Επόμενη ερώτηση η οποία θα έπρεπε να απαντηθει είναι αν πρέπει να γίνεται μία οποιαδήποτε δήλωση-δέσμευση ενός εξεταζόμενου μάρτυρα ότι θα πει την αλήθεια.
    Νομίζω πως ναι. Διότι βάσει αυτής της δήλωσης του (αν είναι ψευδής) θα τιμωρηθεί.
    Σε ένα δικαστήριο απο την άλλη μεριά, μια δήλωση η οποία θα επιφέρει νομικές συνέπειες δεν μπορεί να είναι οποιαδήποτε.
    Υπό αυτή την έννοια, απο την στιγμή που σου δίνονται δυο επιλογές, μία η θρησκευτική και μία η μη θρησκευτική με συγκεκριμένο περιεχόμενο και οι δύο δεν βλέπω πρόβλημα.

    Το ότι πάνω απο το κεφάλι του δικαστή υπάρχουν θρησκευτικά σύμβολα είναι βέβαια ένα θέμα.

  14. Εδώ τώρα μπαίνουμε σε νομικά ζητήματα, στα οποία δεν είμαι ειδικός. Η ταπεινή μου γνώμη πάντως, ως γνώμη μη-ειδικού, έχει ως εξής:

    1. Το γεγονός ότι ένας μάρτυρας ορκίζεται πριν καταθέσει δεν έχει καμία απολύτως πρακτική επίπτωση στη δίκη: νομίζω και ελπίζω ότι οι δικαστές χρησιμοποιούν αποκλειστικά και μόνο αντικειμενικά κριτήρια για να κρίνουν την φερεγγυότητα του κάθε μάρτυρα, ασχέτως του αν αυτός ορκίστηκε, πως ορκίστηκε, σε τι ορκίστηκε, κλπ.

    2. Όταν κάποιος ψευδομαρτυρεί, και όταν η ψευδομαρτυρία γίνεται αντιληπτή από το δικαστήριο, και όταν ο μάρτυρας τιμωρείται για την ψευδομαρτυρία του, (πράγμα που απ’ ότι μαθαίνω συμβαίνει από εξαιρετικά σπάνια έως ποτέ,) η τιμωρία είναι γι’ αυτή καθ’ αυτή την ψευδομαρτυρία, και όχι για την παράβαση του όρκου.

    3. Ο μάρτυρας έχει έτσι κι αλλιώς την υποχρέωση απέναντι στο νόμο να πει την αλήθεια στην κατάθεσή του, ασχέτως του οποιουδήποτε όρκου. Δεν υπάρχει κανένας ιδιαίτερος λόγος να επιβεβαιώσει ο μάρτυρας το δικαστήριο ότι πρόκειται να τηρήσει το νόμο λέγοντας την αλήθεια στην κατάθεσή του, κατά τον ίδιο τρόπο με τον οποίο δεν ζητάμε από τα μέλη της κοινωνίας την ημέρα που πατάνε τα 18 να πάρουν όρκο ότι θα υπακούν τους νόμους του κράτους. Απλά εξυπακούεται.

    4. Η απαίτηση του όρκου είναι υποτιμητική για τον μάρτυρα, αφού υπονοεί ότι άλλα θα μπορούσε να πει ο μάρτυρας έχοντας δώσει όρκο, και άλλα ίσως να έλεγε αν δεν είχε δώσει τον όρκο.

    5. Πρόσεξε πως όλα τα παραπάνω ισχύουν ασχέτως του θρησκευτικού χρωματισμού του όρκου. Όσο αφορά το ζήτημα της θρησκευτικότητας τώρα, ο όρκος είναι ένα μέσο εξαναγκασμού του μάρτυρα να αποκαλύψει ενώπιον του δικαστηρίου τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις, πράγμα όλως διόλου απαράδεκτο.

    Μια λύση του προβλήματος που θα μπορούσα να σκεφτώ θα ήταν να αλλάξει τη φύση του θεσμού του όρκου από κάτι που απαιτεί το δικαστήριο από τους μάρτυρες σε κάτι που παρέχεται ως δυνατότητα στους μάρτυρες εφόσον εκείνοι το επιθυμούν. Θα μπορούσε λοιπόν να υπάρχει ένας ειδικός θάλαμος στα δικαστήρια στον οποίο να μπορεί κανείς να μπει μόνος του, και χωρίς να τον βλέπει ούτε να τον ακούει κανείς άλλος, να δίνει ό,τι όρκο γουστάρει, αν κάτι τέτοιο απαιτείται από την αγαπημένη του ιδεοληψία. Έτσι λοιπόν αργά ή γρήγορα θα φαινόταν ότι κανείς δεν κάνει χρήση αυτού του χώρου, και θα τον καταργούσαν κι αυτόν.

  15. tatief said

    Νομικά το ζητούμενο είναι να δηλώσεις ότι θα πεις την αλήθεια σε ότι ερωτηθείς και ότι δεν θα αποκρύψεις στοιχεία

    Ετσι αν ερωτηθείς, δεν μπορείς να πεις «δεν θέλω να απαντήσω». Είναι μία δήλωση που σε δεσμεύει.

    Δεν είναι ένα εσωτερικο-προσωπικό ζήτημα ώστε να μπεις μέσα σε ένα δωμάτιο και να τα βρεις με τον εαυτό σου.

    Θα μπορούσε βέβαια η δήλωση να ήταν του τύπου :»Δηλώνω ότι γνωρίζοντας τις συνέπειες του νόμου, θα πω την αλήθεια σε ότι ερωτηθώ χωρίς να αποκρύψω τίποτα»

  16. Μα, όπως εξήγησα παραπάνω, δεν υπάρχει καμία ανάγκη για μια τέτοια δήλωση, και δεν λαμβάνεται καν υπόψιν. Ποτέ κανένας δικαστής δεν βγήκε από το δίλημμα του αν θα έπρεπε να πιστέψει ή να μην πιστέψει έναν μάρτυρα σκεπτόμενος «ε, αφού ορκίστηκε, ας τον πιστέψω».

  17. akran said

    Διαγόρα, αν ζητήσεις μία ληξιαρχική πράξη γέννησης του παιδιού σου, ο ληξίαρχος θα σου παραδώσει ένα έντυπο που στα πεδία που αφορούν στους γονείς του παιδιού θα υπάρχει ο όρος «θρήσκευμα» και δίπλα Χ.Ο.
    Αυτά εξακολουθούν ακόμη και έχω πρόσφατο παράδειγμα από το Ληξιαρχείο Αμαρουσίου δημοσιευμένο στην ιστοσελίδα μου.
    Μόνον συλλογικά μπορούμε να αντιδράσουμε στο παρωχημένο και μεσαιωνικό καθεστώς που επικρατεί στην χώρα μας. Ειδικά, μάλιστα, όταν έχεις να κάνεις και με το δημόσιο, όπου εκεί, ούτως ή άλλως τα λόγια σου πάνε στον βρόντο.

  18. tatief said

    Διαγόρα το ότι ορκίζεται -δηλαδή δηλώνει, υπόσχεται- να πει την αλήθεια και δεν το κάνει, χρωματίζει το έγκλημα του για το οποίο θα τιμωρηθεί αν θα πει ψέματα.

    Δεν ορκιζεται για να γίνει πιστευτός.
    Είναι ας πούμε σαν με την δήλωση του αυτή να κάνει μία σύμβαση με το δικαστήριο (να πει την αλήθεια) και να μην την τηρεί.

    Στα δικαστήρια λοιπόν αλλιώς σε αντιμετωπίζουν, -σε τιμωρούν- αν έχεις υποσχεθεί να πεις την αλήθεια και δεν το τηρήσεις (ψευδορκία) και αλλιώς αν απλά έχεις πει σε αρχή που διενεργεί έρευνα (π.χ. στην επιθεώρηση εργασίας) ψέματα (χωρίς όρκο).Λέγεται ψευδής ανόμωτος κατάθεση και έχει μικρότερη ποινή.

    Ελπίζω να μπόρεσα να σου περάσω τον λόγο για τον οποίο μια τέτοια δήλωση, δείχνει απαραίτητη

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: