Διαγόρας ο Μήλιος

Τα είδωλα κάνουν τα καλύτερα καυσόξυλα

Γνωμικό #13

Posted by Διαγόρας ο Μήλιος στο 2008/05/15

«Και τι γίνεται με όλα τα άλλα καράβια που πλέουν αυτή τη στιγμή στο Αιγαίο πέλαγος και παλεύουν με τούτη την κακοκαιρία; λέτε στο καθένα απ’αυτά να επιβαίνει ο Διαγόρας ο Μήλιος;»

—Διαγόρας ο Μήλιος (Diagoras of Melos) (5ος αιώνας π.Χ.) Έλληνας ποιητής και φιλόσοφος

Ο Ρωμαίος ρήτορας Cicero (Κικαίρων) έγραψε τον 1ο αιώνα π.Χ. πως την απάντηση αυτή είχε δώσει ο Διαγόρας ο Μήλιος στους ναύτες πλοίου στο οποίο επέβαινε, όταν τους έπιασε κακοκαιρία, και θεωρώντας πως είχαν προκαλέσει την οργή των θεών δεχόμενοι να τον πάρουν σαν επιβάτη, ετοιμαζόντουσαν να τον πετάξουν στη θάλασσα.

Το αρχείο των γνωμικών φιλοξενείται στο atheoi.ORG: Αρχείο γνωμικών

Copyright © 2008 Διαγόρας ο Μήλιος | Όροι Χρήσης

Τροφοδοσία περιεχομένου (RSS feed)
Κάθε άρθρο σε αυτό το ιστολόγιο
Κάθε σχόλιο σε αυτό το ιστολόγιο
Μόνο τα σχόλια αυτού του άρθρου

3 Σχόλια to “Γνωμικό #13”

  1. Σήμερα πολλοί άνθρωποι δεν έχουν γίνει ούτε στο ελάχιστο εξυπνότεροι από τους Ρωμαίους εκείνης της εποχής. Π.χ. όταν νομίζουν ότι ο Θεός έριξε βροχή επειδή αυτοί προσευχήθηκαν για να ποτιστεί το χωράφι τους -ακόμη κι αν η ίδια βροχή έπνιξε κάποιον άλλον.
    Και γενικά όταν κάθε τι που φυσιολογικότατα συμβαίνει γύρω τους το κατεβάζουν στο προσωπικό τους επίπεδο και το ερμηνεύουν ως απάντηση στις προσευχές (γιατί δεν μπορούν να παραδεχτούν ότι όταν προσεύχονται, απευθύνονται στο πουθενά).
    Θυμάμαι τώρα μία σκηνή από το «Εντιμότατοι φίλοι μου» όπου ένας από τους ήρωες προσπαθεί να κουτουπώσει μία θεούσα που ορκίστηκε να μείνει αγνή ως το γάμο. Εκείνη είναι στο τσακ να ενδώσει αλλά κρατά ακόμη αντιστάσεις ζητώντας από το Θεό να τη βοηθήσει στέλνοντας ένα σημάδι. Τότε ακούγεται ένας τρομερός θόρυβος και βλέπουν έξω από το σπίτι μία τρομερή πλημμύρα και τους δρόμους να έχουν γίνει χείμαρροι. Η θεούσα φωνάζει:
    – Το σημάδι που ζήτησα από το Θεό!
    Οπότε ο άλλος δίκαια αγανακτεί:
    – Τι λες μωρή βλαμμένη. Για να μείνεις εσύ παρθένα ο Θεός έπνιξε ολόκληρη την πόλη;

  2. Το δυστύχημα στο ζήτημα που θίγεις, Αταίριαστε, είναι ότι ενώπιον του μεγάλου ηθικού προβλήματος που αντιπροσωπεύουν οι παράπλευρες απώλειες σε κάθε θεία επέμβαση, ο χριστιανός (και οποιοσδήποτε άλλος θρησκόπληκτος) μετατρέπεται σε ένα απαίσιο κτήνος στερούμενο της παραμικρής ανθρωπιάς, και χρησιμοποιεί έναν από τους παρακάτω μηχανισμούς και προσχήματα για δικαιολογήσει το μυθικό μεγαλοδύναμο φίλο του:

    1) Γυρνάει ένα διακόπτη στο μυαλό του και απλώς αγνοεί την ύπαρξη των παράπλευρων θυμάτων.

    2) Δικαιολογεί τις απώλειες με το σκεπτικό ότι πρέπει να ήταν έτσι κι αλλιώς όλοι τους αμαρτωλοί.

    3) θεωρεί τα θύματα ως μη-ανθρώπους, δηλαδή ως μαριονέτες που έστησε ο θεός ειδικά για την παράσταση. (Το λεξικό μου μεταφράζει το «dehumanize» ως «απανθρωπίζω», αλλά δεν νομίζω πως μιά τέτοια λέξη θα γινόταν κατανοητή.)

    Φυσικά, για τον θρησκόπληκτο που έχει μάθει να χρησιμοποιεί τέτοιες μεθόδους για να δικαιολογήσει ένα πλάσμα της φαντασίας του, πολύ μικρό είναι το βήμα της εφαρμογής των ιδίων μεθόδων για να δικαιολογήσει τις δικές του θηριωδίες.

    Στο δικό μου το βιβλίο, η χρήση τέτοιων μεθόδων είναι το πραγματικό αμάρτημα, όχι η μοιχεία και η βλασφημία.

  3. Kostas said

    Συμφωνώ απόλυτα, όχι μόνο με την απίστευτα απλοϊκή και
    θα έλεγα, ασεβή αναγωγή τού πρώτου κινούντος στον περίφημο
    «προσωπικό Θεό», αλλά και με την παράμετρο «παράπλευρες
    απώλειες».

    Εδώ ρε παιδιά, υπάρχουν χριστιανοί που τις βιβλικές γενοκτονίες
    -όσο απίστευτο κι αν ακούγεται- δεν έχουν κανένα, μα κανένα
    πρόβλημα να τις αποδεχθούν ως αληθινά, ιστορικά γεγονότα
    εξαγνίζοντας τες σε θείες επεμβάσεις προς αποτροπή χειρότερων
    δεινών! Σφάζονταν δηλαδή -κατ’ επιταγήν τού Γιαχβέ, υποτίθεται-
    λαοί ολόκληροι, μαζί και τα αθώα παιδιά, κι αυτό λέει, είχε τη
    σκοπιμότητά του, αφού τα παιδιά αυτά αν μεγάλωναν, θα γίνονταν
    κι εκείνα όμοια με τους δαιμονολάτρες γονείς τους!! Δηλαδή ν’
    ακούς αυτά τα παρανοϊκά από ανθρώπους που… μετριοφρόνως
    αυτοπροσδιορίζονται ως «ορθόδοξοι», και να σού ’ρχεται να
    πηδήσεις απ’ το μπαλκόνι (ευτυχώς που εγώ δεν έχω)!!

    Αν έχετε όρεξη, ρίξτε μια ματιά σε δύο κείμενα που ’χω γράψει
    για το θέμα. Ειδικά στο ένα, το «Μπρρρρ!!!»
    είναι κυριολεκτικά για σου σηκώνεται η τρίχα! Αλλά και το άλλο
    είναι, νομίζω, ενδεικτικό τής απίστευτης ρηχότητας σκέψης
    που διακρίνει κάποιες χριστιανικές ερμηνείες. Εκεί γίνεται
    λόγος «Περί της αναγκαιότητας τού κακού».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: